"Al zijn hele leven lang was Coen vrolijk en lekker actief. Hij speelde altijd met zijn vriendjes buiten of ravotte in de natuur. Hij was een echt buitenkind. Coen was ook erg goed in sport. Tennis, hockey, tafeltennis; hij had er best talent voor en speelde op hoog niveau.

Na een leuke dag met de familie ben ik 's avonds met Coen naar zijn tafeltennistraining gegaan. De volgende dag had hij een belangrijke wedstrijd. Het oefenen ging heel goed, en de trainer liet Coen alle hoeken van het bord zien. Coen stak zijn duim nog naar mij omhoog om te zeggen dat alles top was. Daarna zakte hij opeens in elkaar en lag op de grond. Toen wist ik direct dat het mis was en dat hij misschien niet meer thuis zou komen. Zoiets voel je intuïtief aan.

Coen werd met spoed naar het ziekenhuis in Enschede gebracht. De artsen deden alles wat ze konden. Helaas hebben ze hem niet kunnen redden. Ik vond het zo fijn van het ziekenhuis dat mijn man en ik tot op het laatste moment bij Coen konden zijn. Na de laatste pogingen van de arts om hem weer bij te krijgen, heeft het traumateam ons met hem alleen gelaten.

De autopsie wees op hypertrofische cardiomyopathie. Een erfelijke hartspierziekte, die nooit eerder bij hem was ontdekt. Door zware inspanning kwam er een te grote druk op zijn hart, waardoor het hart niet meer kon pompen. Hierdoor is zijn hart in 1 keer gestopt met werken. Dit komt heel af en toe voor bij jonge sporters."

Knuffels en spulletjes
Hierna is Coen naar huis gebracht, zodat hij de laatste dagen voor de crematie nog in zijn eigen kamer kon zijn met zijn knuffels en spulletjes die onze oudste zoon Bart bij hem had neergelegd. Zo konden wij rustig afscheid van hem nemen.

Er zijn onvoorstelbaar veel mensen langs geweest in die dagen om afscheid te nemen van Coen. Het deksel van de kist is door alle kinderen die langskwamen omgetoverd tot een waar kunstwerk. Niemand kon geloven dat dat vrolijke lieve mannetje zomaar was verdwenen. De knop werd omgedraaid, zeggen wij wel eens. Licht aan, licht uit. Zo was het."

Mooiste dag met walvissen en dolfijnen
"Op de dag van de crematie stonden alle kinderen van de klas om de kist en zongen het liedje dat zo bij hem hoort: 'I like the flowers, I like the daffodils'. We hebben dat ook op de rouwkaart gezet. Hij zong het vaak. Coen was altijd op zoek naar lieveheersbeestjes, vlinders en kikkers.

Afgelopen zomer in Engeland sprongen de kleine kikkertjes zo in zijn hand. In diezelfde zomer hebben we in Canada samen walvissen en dolfijnen in de Bay of Fundy gezien, de mooiste dag van ons leven. Een kind van de natuur is teruggekeerd naar zijn oorsprong."

Sympathieke reactie
"Kort na Coens overlijden hebben we contact gezocht met de Nederlandse Hartstichting om informatie over zijn ziekte te vragen. We kregen daarop per e-mail een uiterst sympathieke reactie en informatiemateriaal toegezonden. We zijn toen donateur geworden en enige tijd later ook van Jump. We zijn blij dat door onderzoek hartziekten als die van Coen eerder kunnen worden ontdekt, en beter kunnen worden behandeld.

Coen heeft een prachtig leven gehad. Hij genoot van elke dag. Daarom is het voor hem maar goed dat we niet wisten dat hij een hartafwijking had. Anders had hij nooit zo kunnen sporten en actief kunnen zijn als hij nu heeft gedaan. Dan had hij altijd voorzichtig moeten zijn. Nu heeft hij er echt uitgehaald wat er uit te halen viel."

>> lees het verhaal over Santino
>> lees ook het verhaal over Tara
>> lees ook het verhaal over Robin